Obróbka wału składa się z poniższych, podstawowych operacji:
a) cięcie materiału,
b) nakiełkowanie,
c) toczenie zgrubne,
d) toczenie wykończające,
e) szlifowanie,
f) frezowanie rowków na wpusty,
g) wiercenie.
Nakiełkowanie polega na wywierceniu w częściach czołowych wału specjalnie ukształtowanych wgłębień – nie są tu stosowane żadne śruby i blachy dystansowe, które umożliwiają ustawienie wału w kłach tokarek lub szlifierek. Wymiary nakiełków są znormalizowane i podane w odpowiedniej normie. Rowki na wpusty w cienkich wałach o średnicy do 40 mm w znacznym stopniu zmniejszają ich wytrzymałość mechaniczną. Aby temu zapobiec, zamiast połączenia wału i rdzenia wpustem stosuje się radełkowanie powierzchni wału. Radełkowanie przeprowadza się za pomocą specjalnych wałków lub tarcz, przez dokonanie szeregu nacięć. Powierzchnia wału staje się chropowata, dzięki czemu blachy po nasadzeniu na wał są z nim ściśle związane.
Jak widać, rozróżniamy trzy sposoby radełkowania. Przy radełkowaniu opisanym poniżej, wał ustawia się w kłach tokarki, a suport z rolką otrzymuje posuw poprzeczny i wzdłużny. Rolki radełkujące są dociskane do wału.
Radełkowanie wg drugiego sposobu, jest bez porównania lepsze. Wały radełkuje się za pomocą szerokich płaskich szczęk tak jak na walcarce do gwintów. Ten sposób zapewnia prostoliniowość rowków, przy czym dokładność wykonania zależy od dokładności samych szczęk. Ujemną jego stroną jest niewątpliwie konieczność posiadania dużej walcarki do gwintów. Możliwe jest też radełkowanie na całej długości za pomocą cylindrycznych rolek z napędem poprzez specjalne śruby drobnozwojowe. Jeden z walców zmontowany na specjalnym suporcie dociskany jest do wału pod wpływem działania hydraulicznego cylindra. Wydajność takiej obrabiarki wynosi 3 do 5 wałów na minutę, a nawet i więcej. W produkcji masowej małych maszyn stosuje się automatyzację obróbki wałów.

Tagi: produkcja, śruby, technologia